کودکانه ها

 

می شنوی:"با اعدام مخالفم"

می گویی:"این حرف ها حقوق بشر آمریکایی است"

می دانم حتی یک بار هم اعلامیه جهانی حقوق بشر را نخوانده ای.

می شنوی:"میدان تیان آن من"

می گویی:"حقشان بود. آشوبگر بودند"

فکر می کنم به سه هزار آدم که فقط و فقط برای کمی آزادی به سادگی تمام شدند.

می گویی:" شنیده ای فلانی که بچه هایش را اعدام کرد، مدال گرفته است؟"

یخ می زنم و از تو می ترسم. ناگهان در چشم هایت می بینم که می توانی به سادگی تفنگی برداری و وقتی گفتم سهمم را از کشورم می خواهم، گلوله ای درست در گردنم خالی کنی و بعد حس شیرینی داشته باشی از انجام وظیفه ات.

تو دو دست داری، دو پا و چیزهایی که منم دارم. تو و من هر دو در طبقه انسان ها قرار می گیریم.

واقعا قرار می گیریم؟

آرشیو وبلاگ

صفحات وبلاگ

مطالب اخیر

موضوعات وبلاگ

لینکستان