کودکانه ها

(بدون عنوان)

vahid — Wed, 11 Aug 2010 05:53:46 GMT

داستان، شعر، نقد، و.... ادبیات

(بدون عنوان)

vahid — Mon, 01 Mar 2010 17:26:44 GMT

اعتماد هم توقیف شد. به همین سادگی. و من چقدر احساس خوشبختی می کنم. چقدر احساس این را دارم که می توانم با صدای بلند حرف بزنم. و من چقدر زود به زود احساس تهوع دارم.

(بدون عنوان)

vahid — Sun, 28 Feb 2010 13:41:39 GMT

به یاد گذشته ها:

"برمودا؟ همون مثلثه که کشتیها توش گم میشن؟"
"نه دهاتی…برمودا یه شلواره"

"هیس، ساکت، خفه شین…استاد سخن میخوان یه داستان دو خطی بخونن"
"لختش کردم. دوست داشت به خودش چیزی بمالونه و من بخورم. حسابی ماست مالیش کردم. بعد…"
حضار از هوش می روند.

"من وبلاگ می نویسم پس هستم"

"من تو بچگیم بهم تجاوز شده"
"راست میگی؟"
"جون تو"
"تحت تاثیر قرار گرفتم…میام واست صد تا کامنت میذارم"

"پسر من سه ماهشه…نی نی ترین وبلاگ نویسه"
"میشه یه چیزی ازش بخونین؟"
"امروز یه عالمه جیش کردم. این پودر بچه ای که تازگیا اومده خیلی خوبه. شیر مادر بهترین غذای منه. بیسکویت مادر"

"من وبلاگ می نویسم پس هستم"

"امروز تولدمه….به مناسبت بیستمین سال تولدم، بیستمین وبلاگم رو درست کردم"

"چرا هیچی تو وبلاگت نیست؟"
"وبلاگ من وبلاگ سکوته"

"امروز مامان و بابا رفته بودن مسافرت. آقایی اومد پیشم. بس که… (این سانسور است) هوا بود، خسته شدم. آقایی خیلی مهربونه. از اینکه می خوام باهاش عروسی کنم خوشحالم"

"من وبلاگ می نویسم پس هستم"

"میشه شمارتون داشته باشم؟"
"برو از ننت شماره بگیر…ایکبیری"
"میشه آدرس وبلاگتون رو بگید؟"
"چرا نمیشه عزیز دلم….بنویس"

"ماجرایی رو که می خوام براتون بنویسم، به جون خودم به جون مامانم به جون هر کی دوست دارم واقعیه. یه روز من بودم و بیست تا دختر. بعد…."

"ما خیلی خفن تولید محتوا می کنیم. اند زبان هستیم. فردا روز ولنتاین رو جشن می گیریم"

"من وبلاگ می نویسم پس هستم"

.
.
.

"من وبلاگ می نویسم پس هستم"

"من فکر نمی کنم پس هستم"

(بدون عنوان)

vahid — Sun, 28 Feb 2010 12:49:53 GMT

دنبال ترانه ای می گردی. می گردی. می گردی. لینک ها را یکی یکی باز می کنی. باز می کنی. و احساس تهوع. احساس شدید تهوع از

مشترک گرامی

دسترسی به این سایت امکان پذیر نمی باشد

(بدون عنوان)

vahid — Thu, 25 Feb 2010 10:25:15 GMT

برف

انبوه

باریده است.

روز خاکستری

جان می گیرد توی پنجره:

بارش افسرده برف،

نیمکتی تنها.

من بودم و لبهایت.

خوابی بود

ستاره ام

خوابی بود.

(بدون عنوان)

vahid — Wed, 09 Dec 2009 14:25:23 GMT

در را باز خواهیم کرد. پنجره را و نسیم، بوی دریا را هدیه می آورد. بوی دویدن در ساحل، ریختن موها در باد و فریاد زدن در امواج. در را باز خواهیم کرد و خواهیم گذاشت آفتاب باز این سرزمین یخبندان را به رقص در آورد.

(بدون عنوان)

vahid — Sun, 11 Oct 2009 07:31:41 GMT

بهنود شجاعی در مقابل چشمانم اعدام شد

منتظر بودم تا زمان بگذرد و به درب زندان اوین روم حدود ساعت ۲:۳۰ دقیقه با کوهیار قرار گذاشتم و به سمت زندان اوین رفتیم. حدود ۲۰۰ نفر از فعالان حقوق اجتماعی و تعدادی مادر داغدیده هم حضور داشتند. منتظر بودیم که اولیاءدم به زندان بیایند. بعد از گذشت یک ساعت مادر و پدر احسان (مقتول) را به همراه برادر و خواهرش دیدیم. جمعیت به سمت وی رفتند تا آنان را از اعدام بهنود منع کنند. مدتی گذشت و مادر و پدرش گفت که ما گذشت می کنیم. جو بسیار سنگینی حاکم شده بود. درب زندان باز شد . اولیاءدم من و آقای اولیایی فر به داخل رفتیم. مدتی در سالن انتظار ایستادیم. فکر می کردیم که اولیائدم گذشت خواند نمود و بهنود اعدام نخواهد شد. مدتی گذشت صدای دعاهای فعالان از بیرون زندان به گوش می رسید. بعد از چند دقیقه وارد سالن دیگری شدیم. بهنود یا تعدادی از مسئولین زندان هم حضور داشتند. وقتی اولیاءدم به داخل رفت. بهنود به دست و پای آنها افتاد و خواهش و التماس کرد که او را نکشند. سرپرست اجرای احکام صورتجلسه اجرا را تنظیم کرد. چند نفر از مسئولین زندان، من و آقای اولیایی فر به سمت اولیاء دم رفتیم از آنها خواستیم و التماس کردیم که بهنود را اعدام نکنند. مادر مقتول گفت من الان نمی توانم فکر کنم باید طناب دار را به گردن بهنود بیاندازم. بعد از چند دقیقه صدای اذان به گوش رسید. بهنود به اتاقی رفت تا آخرین نماز زندگی اش را بخواند. او رفت تا از خداوند خود طلب مغفرت کند. پس از اتمام نماز همگی به محوطه زندان رفتیم. تمام بدنم می لرزید و نمی دانستم که عاقبت این پسر بی مادر چه خواهد شد. بهنود وقتی به دست و پای مادر و پدر مقتول افتاد به مادر مقتول می گفت که من مادر ندارم تو رو به خدا شما مادری کنید و من را اعدام نکنید. همگی به سالن دیگر رفتیم. در سالن چهار پایه مستطیل شکل آهنی وجود داشت که بالای آن طناب دار پلاستیکی آب رنگی نصب کرده بودند. اولیاءدم داخل رفتند و پس از مدتی بهنود را به آن سالن کذایی بردند. سالنی که اعدامها در آنجا صورت می گرفت. من تا به حال ندیده و نشنیده بودم که اجرای احکام یک نفر را به صورت خاص در زندان اوین اعدام کند. ولی برایم تعجب انگیز بود که چرا بهنود به تنهایی اعدام می شد. شاید این هم از بد اقبالی او بود که تنها به آسمان رود. کسانی که آنجا بودند باز هم از مادر و پدر بهنود خواهش کردند و گفتند اگر با خدا معامله کنید زیان نخواهید دید. مادر مقتول گفت باید طناب دار را به گردن بهنود بیاندارید. بهنود به بالای چوبه دار رفت و طناب را به گردنش انداختند. چند ثانیه ای نگذشت که مادر و پدر مقتول به سمت چارپایه رفتند و آن را از زیر پای بهنود کشیدند.....

(بدون عنوان)

vahid — Sun, 20 Sep 2009 14:20:39 GMT

من هنوز در به در طره ی اون زلف سیاتم
یکی از پاپتی هاتم
من هنوزم سبز سبزم ریشه دارم
من هنوز در به در طره ی اون زلف سیاتم
من هنوزم سبز سبزم ریشه دارم

صالح علا

(بدون عنوان)

vahid — Mon, 31 Aug 2009 13:09:02 GMT

همینطور بی هدف داشتم توی آلبوم های مهستیم را می گشتم. رسیدم به این ترانه. دیدم سال هاست که این ترانه را نشنیده ام. دیدم خیلی سال است. بیشتر از بیست سال. مثل یک نوار طولانی، شاد و پر از نور و صدا، تصاویر کودکیم با این آهنگ شروع به رقصیدن کردند. دیدم اشک هایم دارد می چکد و خیلی عجیب اما کاملا باور پذیر تمام آن سرسره بازیها و تاب خوردنها در آمیخت با تصویر خونی که از گردن ندا می زد بیرون. در آمیخت با حس خشمی که هر کار می کنم از دلم نمی رود بیرون.

دیدم همه رفته اند. دیدم چقدر دلم برای دوستی که دو هفته پیش خلاص شد و رفت خارج تنگ شده است. دیدم همین روزهاست که کم کم موهای سفید را توی موهایم پیدا کنم.

عجیب نسل من سوخت و دود شد و مرد.

من زدم به سیم آخر
اگه تا صبح قیامت
بزنی بازم میرقصم
توی این شهر غریبا
چه تو شادی چه تو غمها
هر جا هستی با تو هستم
بسه دنیا دیگه بسه
تو دیگه کار نده دستم
من به ساز تو میرقصم
من به ساز تو میرقصم
تو بزن تا من برقصم
تو بزن تا من برقصم
طاقت و صبر و قرارم
دلم و یار و دیارم
همه چی رفته ز دستم
همه چی رفته ز دستم

تو بزن تا من برقصم
تو بزن تا من برقصم

(بدون عنوان)

vahid — Mon, 24 Aug 2009 16:17:46 GMT

فرق من و تو این است:

من حرف های تو را می شنوم و به حرف های خودم که مخالف تو است فکر می کنم و خونسرد و آرام بی آنکه بخواهم ریشه ات را بزنم، باز با تو مخالفت می کنم.

تو گوش هایت را به روی حرف های من می بندی و مثل یک چیز تو خالی، مثل یک قیف که سر تنگش وصل شده به دهان آنها که دستشان به خون و جنایت آغشته است، حرفهایت را، حرف هایشان بی آنکه بیندیشی داد می زنی و می خواهی گردنم را بشکنی.

چقدر دلم برایت می سوزد.